Сәрләүхәсез

Кузгатмакчы булсаң халык күңелләрен, Тибрәтмәкче булсаң иң нечкә кылларын, Көйләү тиеш, әлбәт, ачы хәсрәт көен, Кирәк түгел мәгънәсе юк көлке, уен. Караңгыдыр, күңелсездер гомер юлы, Бу дөньяда кем килсә дә…

Сөеклемнең кабер ташында

Үлмәде, үлсәң дә, күңлемдә сәнең дәрдең һәнүз; Дустлыгын, инсанлыгың кальбемдә калдырдың һәнүз. Бел ки, мәүтең, шөбһәсез, мәүтем дорыр, и нурлы йөз; Сурәтең — чәшмемдәдер, өзнемдәдер — саутең һәнүз. Аһ, насыл!…